Arthur Seyss-Inquart, właściwie Arthur Zajtich (ur. 22 lipca 1892 w Stonarowie na Morawach w Austro-Węgrzech, stracony 16 października 1946 w Norymberdze) – hitlerowski polityk, namiestnik Rzeszy w Austrii, a później komisarz Rzeszy w Holandii w okresie II wojny światowej. W Norymberdze uznany za winnego zbrodni przeciwko ludzkości i stracony.
Pochodząca z Moraw rodzina Zajtichów przeniosła się w 1907 roku do Wiednia, gdzie zmienili nazwisko na Seyss-Inquart (niemieckie Seyß-Inquart). Seyss-Inquart studiował prawo na uniwersytecie w Wiedniu, jednak po wybuchu I wojny światowej w 1914 roku wstąpił ochotniczo do armii austriackiej i po otrzymaniu przydziału do Strzelców Tyrolskich walczył na frontach w Rosji, Rumunii i Włoszech. Był wielokrotnie odznaczany za odwagę i ranny. Po rekonwalescencji w 1917 roku ukończył studia, zdając przewidziane egzaminy.
Po wojnie w 1921 roku rozpoczął praktykę prawniczą i szybko zyskał uznanie w tej dziedzinie. W 1933 roku powołano go do rządu kanclerza Dollfussa. Po jego zamordowaniu 25 lipca 1934 roku Seyss-Inquart został radcą stanu w rządzie Kurta von Schuschnigga.
12 lutego 1938 Hitler wysunął pod adresem Austrii serię żądań znoszących właściwie jej suwerenność, wśród nich znajdowało się również żądanie mianowania Seyss-Inquarta ministrem Spraw Wewnętrznych. Kanclerz Schuschnigg spełnił jedynie część żądań Hitlera, a jednocześnie ogłosił przeprowadzenie plebiscytu w sprawie przyłączenia Austrii do Niemiec. Spotkało się to z szybką reakcją Hitlera – 11 marca 1938 roku armia niemiecka została postawiona w stan gotowości i otrzymała rozkaz przekroczenia granicy z Austrią, a Schuschnigg wraz z rządem podał się do dymisji. Tego samego dnia w nocy prezydent Austrii Wilhelm Miklas mianował Seyss-Inquarta kanclerzem, a już rankiem 12 marca wojska niemieckie wkroczyły do Wiednia. Dzień później Seyss-Inquart podpisał ustawę o Anschlussie, czyli przyłączeniu Austrii do Niemiec jako landu Rzeszy Niemieckiej.
W maju 1938 roku Seyss-Inquart wstąpił do NSDAP i został szefem tak zwanej Marchii Wschodniej (Ostmark). Otrzymał też stopień Gruppenführera SS, a w maju 1939 został ministrem bez teki rządu Rzeszy.
Po niemieckiej inwazji na Polskę Seyss-Inquart został zarządcą południowych terenów Polski, a od utworzenie Generalnego Gubernatorstwa do 1941 r. pełnił funkcję jego szefa rządu.
Po zajęciu Belgii i Holandii w maju 1940 roku Hitler mianował Seyss-Inquarta Komisarzem Rzeszy (Reichskommissar) okupowanej Holandii i uczynił odpowiedzialnym za kierowanie administracją cywilną oraz współpracę gospodarczą z Rzeszą.
Na procesie norymberskim Seyss-Inquartowi postawiono zarzuty "spiskowania w celu dokonania zbrodni przeciw pokojowi", "planowania i podżegania do wojny i agresji", zbrodnie wojenne i zbrodnie przeciw ludzkości. Uznano go winnym wszystkich zarzutów z wyjątkiem pierwszego i skazano na karę śmierci przez powieszenie. Amerykańskie gazety okrzyknęły go mianem "Konia trojańskiego nazistów". Psycholog więzienny Gustave M. Gilbert podczas swoich badań na osadzonych ustalił ich iloraz inteligencji (IQ) - Streicher miał wynik 141 (drugi najwyższy wśród oskarżonych). Jego ostatnie słowa brzmiały: "Mam nadzieję, że ta egzekucja to ostatnia tragedia podczas drugiej wojny światowej, oraz że nauką płynącą z wojny będzie pokój i zrozumienie, które powinny istnieć wśród ludzi. Wierzę w Niemcy". Wyrok wykonano 16 października 1946 roku.
Hans Michael Frank (ur. 23 maja 1900 w Karlsruhe, stracony 16 października 1946 w Norymberdze) – funkcjonariusz nazistowski, z wykształcenia prawnik, zbrodniarz wojenny. Uczestnik nieudanego puczu monachijskiego w 1923, członek NSDAP od 1927. Jeden z przywódców III Rzeszy i główny twórca jej systemu prawnego opartego na zasadzie wodzostwa (niem. Führerprinzip). W okresie 1939-1945 zwierzchnik części okupowanych ziem polskich nazwanych Generalnym Gubernatorstwem.
Dzieciństwo i młodość (do 1917)
Ojciec Karl (z zawodu prawnik) był syndykiem firmy spożywczej, matka Magdalena - córką właściciela sklepu z towarami kolonialnymi. Miał rodzeństwo, starszego o 9 lat brata Karla juniora i młodszą o 3 lata siostrę Elisabeth Lilly. W 1903 cała rodzina przeprowadziła się z Monachium do miasteczka Rotthalmünster w Dolnej Bawarii, gdzie ojciec otworzył kancelarię adwokacka. Tu rozpoczął naukę w miejscowej szkole powszechnej. W 1908 rodzina ponownie przenosi się do Monachium. Już wtedy pojawił się pierwszy kryzys w małżeństwie rodziców, 8-letniego Hansa podrzucano bliskim krewnym, a jego matka opuściła rodzinę. Po ukończeniu IV klasy, w 1910, pomyślnie zdał egzamin wstępny do gimnazjum. We wrześniu podjął naukę w Gimnazjum im. Ks. Maksymiliana.
Od 1912 należał do organizacji młodzieżowej Wehrkraftverein, dbającej o rozwój kondycji fizycznej poprzez sport i piesze wędrówki. We wrześniu 1916 Hans wyjechał do matki przebywającej w Pradze, gdzie mieszkał i pobierał prywatne lekcje do czerwca 1917. Zamierzał zostać w Pradze, próbował nawet wstąpić do szkoły kadetów piechoty.
Po I wojnie światowej (1918-1933)
W czerwcu 1918 został powołany do wojska, do służby w 1. Bawarskim Pułku Piechoty König. Nie wziął udziału w walkach na froncie. Zwolniony z wojska 15 września, mógł powrócić do dawnej szkoły. 16 grudnia zapisał się na specjalny kurs wojenny będący ówczesnym przygotowaniem do matury i przeniósł się do gimnazjum im. Króla Ludwika.
15 lipca 1919 otrzymał świadectwo zdania wojennego egzaminu dojrzałości. Po ukończeniu szkoły średniej w latach 1919-23 studiował prawo i ekonomię polityczną na uniwersytecie w Monachium i Kilonii, gdzie w 1924 roku doktoryzował się.
W 1919 wstąpił do Niemieckiej Partii Robotników (niem. Deutsche Arbeiterpartei, DAP) i zapisał się do SA. W 1923 wziął udział jako kawalerzysta SA w nieudanym puczu monachijskim. Od 1925 pozostawał doradcą prawnym Adolfa Hitlera. W 1927 został adwokatem w Monachium, równolegle pracując jako asystent na politechnice monachijskiej.
W 1926 wstąpił do NSDAP, jednak wkrótce z niej wystąpił. Ponownie wstąpił do NSDAP w 1927, w odpowiedzi na propozycję Hiltera (sprawowania funkcji doradcy prawnego NSDAP i występowania w roli obrońcy członków NSDAP w sądach). W 1928 był założycielem Narodowosocjalistycznego Związku Prawników. W 1929 został kierownikiem urzędu prawnego NSDAP, pozostając na tym stanowisku do 1942. W 1930 wszedł do parlamentu (niem. Reichstag) z ramienia NSDAP, gdzie pełnił funkcję posła do 1945.
W III Rzeszy (1933-1945)
Po dojściu nazistów do władzy i objęcia władzy przez Hitlera w dniu 30 stycznia 1933, został ministrem sprawiedliwości Bawarii i stanu w rządzie Rzeszy. Objął też funkcję komisarza Rzeszy do spraw ujednolicenia wymiaru sprawiedliwości, w ramach zarządzonego przez Hitlera procesu unifikacji (niem. Gleichschaltung), zmierzającego do przekształcenia Niemiec w państwo totalitarne. 1 czerwca 1933 powołał "niemiecki front prawa" (niem. Deutsche Rechtsfront), zrzeszający prawników zawodowych, sędziów, prokuratorów oraz adwokatów. W roku 1934 założył Akademię Prawa Niemieckiego (jej prezesem pozostawał do 1941), której zadaniem było opracowanie podstaw hitlerowskiego ustroju prawnego – Frank oparł go na niedemokratycznej zasadzie wodzostwa (niem. Führerprinzip), która zapewniając Hitlerowi dominującą pozycję w systemie prawnym państwa niemieckiego, faktycznie potwierdzała totalitarny system sprawowania władzy w III Rzeszy. W uznaniu zasług za dokonania na polu unifikacji prawa, Hitler powołał Franka w grudniu 1934 do gabinetu ministrów Rzeszy w charakterze ministra bez teki, którym Frank pozostawał do 1945.
W okupowanej Polsce Po agresji Niemiec na Polskę w dniu 1 września 1939, został mianowany w dniu 15 września 1939 szefem wyższego zarządu cywilnego okupowanych ziem polskich przy naczelnym dowództwie Wehrmachtu. 25 października 1939 został mianowany generalnym gubernatorem na okupowanych terenach Polski.
Na stanowisku generalnego gubernatora był jednym z głównych współautorów i realizatorów polityki eksterminacji narodu polskiego i żydowskiego. Był odpowiedzialny za dewastację gospodarczą kraju, planowe niszczenie i grabież obiektów kulturalnych oraz dóbr materialnych w Polsce. Decyzją z dnia 13 października 1940 powołał powstanie gett dla ludności żydowskiej. W 1942 wspierał aktywnie program zagłady Żydów.
Proces i wyrok śmierci
W styczniu 1945 wobec zbliżającej się do Krakowa Armii Czerwonej Hans Frank uciekł przezornie do Bawarii, gdzie w miejscowości Neuhaus am Schliersee (obecnie dzielnica miejscowości Schliersee) urządził filię Generalnego Gubernatorstwa w Polsce (Außenstelle des Generalgouvernements Polen). Z Krakowa zabrał, uprzednio zrabowane w Polsce, liczne dzieła sztuki, między innymi dzieła Rembrandta, Rafaela oraz Leonarda da Vinci. Tamże 4 maja 1945 został aresztowany przez porucznika wywiadu wojskowego USA Waltera Steina, przy czym dobrowolnie przekazał swój dziennik służbowy, w którym pedantycznie wyszczególnił swą działalność w Generalnym Gubernatorstwie i który później uzyskał duże znaczenie w procesie Norymberskim jako materiał dowodowy.
Podczas pobytu w więzieniu podobno nagle nawrócił się na chrześcijaństwo. Nieustannie czytał Biblię, co miało również swoje odzwierciedlenie w jego listach do rodziny z owego okresu (gwoli ścisłości należy dodać, iż równocześnie pisał listy miłosne do swojej kochanki Lilly G. i przekazywał je poprzez swojego obrońcę). Irlandzki mnich, Sykstus O'Connor, opiekun duchowy Franka, był pod wrażeniem świadectwa wiary byłego zbrodniarza. W noc przed egzekucją wyspowiadał go i udzielił rozgrzeszenia. Zaś następnego dnia towarzyszył w drodze do szubienicy. Ostatnie słowa Hansa Franka brzmiały: "Jestem wdzięczny za łagodny wyrok, który otrzymałem. Proszę Boga, aby przyjął mnie łaskawie" oraz dodał "Chryste, przebacz!".
Wyrok śmierci
Hans Frank został skazany na mocy wyroku z dnia 1 października 1946 przez Międzynarodowy Trybunał Wojskowy w Norymberdze na karę śmierci przez powieszenie. Został uznany winnym popełnienia przestępstw objętych rozdziałem trzecim i czwartym aktu oskarżenia (zbrodnie wojenne i zbrodnie przeciw ludzkości), uniewinniony z zarzutów z rozdziału pierwszego (zbrodnie przeciwko pokojowi). Wyrok na wszystkich skazanych na śmierć w procesie został wykonany przez sierżanta Johna C. Woodsa w dniu 16 października 1946 w nocy pomiędzy godzinami 1:01 a 2:45. Tego samego dnia zwłoki zostały spalone w krematorium na cmentarzu Ostfriedhof (lub krematorium na terenie obozu koncentracyjnego Dachau), a następnie rozrzucone z samolotu wojskowego (jak informował oficjalny komunikat: "nad jakąś rzeką na terenie Niemiec"). Po latach ustalono, iż były to przedmieścia Monachium, w miejscu gdzie zaczyna się dolina rzeki Izary. Według innej wersji spopielone zwłoki wysypano w Solln, południowej dzielnicy Monachium, do potoku Conwentzbach, który wpływa do rzeki Izary.
Josef Bühler (ur. 16 lutego 1904 w Bad Waldsee, zm. 22 sierpnia 1948 w Krakowie) - zbrodniarz hitlerowski, szef rządu Generalnego Gubernatorstwa i zastępca Hansa Franka.
Pracował w zawodzie prawniczym z Hansem Frankiem, który wówczas był adwokatem Hitlera. Właśnie za namową Franka, Bühler wstąpił w 1932 roku do NSDAP, a później został wiceprezydentem Akademii Prawa Niemieckiego.
Po wybuchu II wojny światowej i utworzeniu Generalnego Gubernatorstwa z części okupowanych ziem polskich, Frank powołał Bühlera na stanowisko szefa swojego biura. W maju 1940 został on premierem rządu Generalgouvernement (Leiter der Regierung des Generalgouvernements) i zastępcą Franka jako Generalnego Gubernatora. Stanowisko to Bühler sprawował do końca okupacji, będąc wiernym wspólnikiem Franka w prześladowaniach ludności polskiej. Współodpowiadał za niszczenie i grabienie mienia i kultury narodu polskiego oraz za deportacje na roboty przymusowe do III Rzeszy. Bühler otrzymał od Himmlera honorowy tytuł SS-Brigadeführera.
20 stycznia 1942 był uczestnikiem Konferencji w Wannsee jako reprezentant rządu Generalnego Gubernatorstwa. Podczas spotkania, na którym prominentni działacze nazistowscy omawiali Endlösung der Judenfrage (eksterminację Żydów europejskich), Bühler domagał się jak najszybszego rozwiązania kwestii żydowskiej na obszarze GG.
Po wojnie schwytany przez aliantów i wydany władzom polskim. Był następnie oskarżonym w ostatnim procesie zbrodniarzy hitlerowskich przed Najwyższym Trybunałem Narodowym. Proces Bühlera toczył się w Krakowie od 17 czerwca do 10 lipca 1948. Za udział w zbrodniach na narodzie polskim został skazany na śmierć. Wyrok wykonano przez powieszenie 22 sierpnia 1948 w więzieniu Montelupich w Krakowie.
Karl Lasch (ur. 24 grudnia 1904 w Kasell, stracony 3 czerwca 1942 we Wrocławiu) – funkcjonariusz nazistowski, z wykształcenia prawnik i ekonomista, W okresie 28 X 1939- VII 1942 gubernator dystryktu radomskiego, a następnie od VIII 1941 dystryktu Galicja.
Lasch po ukończeniu gimnazjum Wilhelma w Kassel,w okresie od 1924 do 1927 roku studiował ekonomię na uniwersytetach w Bonn, Monachium i Kolonii gdzie w 1931 r. uzyskał tytuł doktora. Jednocześnie studiował prawo w Monachium (doktor prawa w 1934r na uniwersytecie w Monachium).
W 1930 roku wstąpił do założonego przez Hansa Franka Narodowosocjalistycznego Związku Prawników, od 1931 roku w NSDAP.W czerwcu 1933 razem z Frankiem powołał do życia Akademię Prawa Niemieckiego, gdzie od 1934 pełnił funkcję dyrektora. W 1936 kandydował z list NSDAP do Reichstagu (z nr 519), ale nie uzyskał mandatu posła.
Szybką karierę Lasch zawdzięczał prywatnym kontaktom z Frankiem, prawdopodobnie był również w latach 30-tych kochankiem żonyFranka, Brigitte.
Pod koniec października 1939 roku Lascha mianowano gubernatorem dystryktu radomskiego, a w sierpniu 1941 roku gubernatorem nowo utworzonego dystryktu Galicji.
W dniu 24 stycznia 1942 Lasch zostałaresztowany pod zarzutem defraudacji oraz naruszenia przepisów celnych i dewizowych.Prowadzący dochodzenie dowódca policji bezpieczeństwa i SD w Krakowie, SS-oberführer dr Schöngarth określił Lascha jako "przestępcę - szkodnika ludu największego kalibru" W jego willi znaleziono duże ilości futer, dywanów, dzieł sztuki, sreber, i porcelany zarekwirowanych wcześniej ze zbiorów prywatnych.
Sprawa Lascha miała być jednym z powodów próby odwołania Hansa Franka z funkcji Generalnego Gubernatora. Więcej na ten temat można przeczytać w tym artykule.
W marcu 1942 roku dochodzenie przekazano do sądu specjalnego we Wrocławiu, aby uniknąć skandalu z wyłączeniem jawności. Poinformowany o sprawie Hitler, po naradzie z Himmlerem, Bormannem i Lammersem zdecydował o "zamknięciu sprawy" przed zakończeniem postępowania. W dniu 3 czerwca 1942 roku Lasch został zastrzelony (lub zmuszony do samobójstwa) na osobisty rozkaz Heinricha Himmlera.
Źródła:
Wikipedia.de Niklas Frank, Moja niemiecka matka, Warszawa 2006 Dieter Schenk, Hans Frank, Biografia generalnego gubernatora, Wydawnictwo Znak, Kraków 2009.
Ludwig Fischer (ur. 16 kwietnia 1905 w Kaiserslautern, stracony 8 marca 1947 w Warszawie) – niemiecki zbrodniarz wojenny, gubernator dystryktu warszawskiego Generalnego Gubernatorstwa przez cały okres okupacji Polski przez III Rzeszę.
Urodził się w katolickiej rodzinie w Kaiserslautern. Tam też uczęszczał do szkoły podstawowej i gimnazjum. Następnie studiował prawo i nauki polityczne w Heidelbergu, Monachium, Würzburgu i Erlangen gdzie w 1929r. uzyskał tytuł doktora praw. Do NSDAP wstąpił jako student w 1926 (numer członkowski 36 499), a do SA w 1929 (uzyskał tam wysoki stopień SA-Gruppenführera). Po przejęciu przez nazistów władzy w Niemczech w 1933 r. wstąpił do tworzonej przez Hansa Franka Akademii Prawa Niemieckiego. W 1937 został wybrany jako poseł do Reichstagu. W październiku 1939 został gubernatorem dystryktu warszawskiego w okupowanej Polsce i stanowisko to piastował aż do wycofania się wojsk niemieckich z Warszawy w styczniu 1945. W kwietniu i maju 1943 pełnił także obowiązki gubernatora dystryktu lubelskiego.
Fischer, jako gubernator dystryktu warszawskiego, dopuścił się licznych zbrodni na ludności zarówno żydowskiej, jak i polskiej. Wydał m.in. zarządzenie o utworzeniu getta warszawskiego i inne zarządzenia dyskryminujące Żydów. Brał udział także w likwidacji samego getta. Jest współodpowiedzialny za terror stosowany wobec cywilnej ludności polskiej, w tym za masowe egzekucje, łapanki i deportacje robotników przymusowych do Rzeszy.
Fischer był żonaty z Fredą Coblitz i miał dwie córki. Z Hansem Frankiem, utrzymywał bliskie kontakty prywatne. Żony obydwu mężczyzn często podejmowały wspólne wypady do gett, w celu zdobycia biżuterii, futer i innych kosztowności.
Fischer został skazany na karę śmierci za zbrodnie popełnione na narodzie polskim przez podziemny sąd. Jego nazwisko znajdowało się na pierwszym miejscu na liście nazistowskich funkcjonariuszy przeznaczonych do eliminacji przez grupy szturmowe AK w ramach tzw. Akcji Główki. Jego samochód został ostrzelany przez członków sławnego Batalionu Zośka w Akcji Polowanie jednak Fischerowi udało się ujść z życiem.
Po upadku powstania warszawskiego Fischer, jako szef administracji cywilnej, współdziałał z administracją wojskową w dziele burzenia i plądrowania miasta. Wreszcie jest odpowiedzialny za fatalne warunki panujące w obozie przejściowym dla warszawskiej ludności cywilnej w Pruszkowie.
Po puszczeniu WarszawyFischer przeniósł się do Bad Neustadt an der Saale. Tam został 10 V 1945 r. aresztowany przez amerykanów i ekstradowany do Polski 30 III 1946. Wraz z trzema innymi członkami hitlerowskich władz okupowanej Warszawy stanął przed Najwyższym Trybunałem Narodowym. 3 marca został uznany za winnego, skazany na karę śmierci przez powieszenie i stracony 8 marca 1947 w więzieniu mokotowskim.
Biografie
